Ο λύκος...ο καλός

Πολλές φορές σχεδιάζουμε κάτι εμείς, μα τελικά, άλλα συμβαίνουν....Έψαχνα να βρω τον λύκο σαν τρελός, γεμάτος θυμό, άλλα και ερωτήσεις ,ωστόσο άργησα. Όταν τον είδα δεμένο στον πάσσαλο, κατάλαβα  πως κάποιος άλλος τον είχε πιάσει....κάποιος που δεν ήθελε το αίμα του στα χέρια του....άλλα δεν τον ήθελε και μέσα στα πόδια του.

Τα συναισθήματά μου άλλαξαν με μιας...τώρα δεν είχα καθόλου θυμό για τον λύκο....τώρα ένοιωθα θλίψη με το θέαμα... Από την άλλη ο λύκος ήταν μέσα στο νεύρο με την όλη κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει από την μια και από την άλλη το φυσούσε άλλα δεν κρύωνε που τον έπιασαν και τον έδεσαν........σαν σαλάμι!!!

-Μόνος σου είσαι εδώ? 

-Βλέπεις κανένα άλλο??? (γρύλισε μέσα από τα δόντια του ο λύκος)

-Και που είναι τώρα αυτοί που σε έδεσαν?

-Έφυγαν....δεν είχαν άλλο χρόνο για μένα είπαν....κι έφυγαν. Ωστόσο, βρίζοντας στην αρχή και γελώντας μετά, μου είπαν πως θα με τακτοποιήσουν οι άλλοι που με ψάχνουν και θα με βρουν εδώ...έτοιμο.

-Μα εσύ...γιατί την πάτησες έτσι φίλε μου? Τι σε έπιασε και ήρθες τόσο κοντά στο χωριό? τι έψαχνες? 

-Το δίκιο μου έψαχνα....τόσο βλάκας. Είχα θυμώσει με τους ανθρώπους που κατέστρεψαν σιγά σιγά τα βουνά και τα λαγκάδια...θύμωσα και έκανα το λάθος....ωστόσο το μετάνιωσα....

-Και πολύ πικρά αν κατάλαβα καλά.

-Μια χαρά κατάλαβες....μα μια στιγμή...εσύ ποιος είσαι? Γιατί όλο αυτό το ενδιαφέρον?

-Με λένε karaflokotsifa....σε έψαχνα για να σε πιάσω και να μάθω....για να μπορέσω να καταλάβω.

-Τι να καταλάβεις?

-Τι πρέπει να κάνω.

-Και δεν έβαλες άκρη ακόμα έτσι? (ρώτησε με πικρία ο λύκος)

-Αντιθέτως φίλε μου....ποτέ δεν ήμουν τόσο σίγουρος για κάτι.

-Τι εννοείς?

-Πρέπει να βρω πρώτα ένα τρόπο να σε ελευθερώσω και μετά κουβεντιάζουμε..... κάθε λεπτό που περνά είναι πολύτιμο...

Ο Άρης   και ο  mari   με βοηθήσανε, με κομμένη την ανάσα, για να μπορέσω να ελευθερώσω τον λύκο.....Όταν τον βγάλαμε επιτέλους από τον πάσσαλο...ο mari  ήταν αυτός που τράβηξε και το μεγάλο ζόρι, γιατί ήταν ο μόνος από τους τρεις μας που μπορούσε να βοηθήσει τον λύκο να κουβαλήσει την αλυσίδα. Εγώ με τον  Άρη κάναμε πτήσεις και οδηγούσαμε τον λύκο με τον mari σε ασφαλή δρόμο διαφυγής προς τα βουνά. 

Χριστός Ανέστη

Χρόνια πολλά και καλά για όλα τα πλάσματα της γης

Αγάπη Ειρήνη και χαρά...έτσι απλά...αληθινά

αν και με μια μικρή....καθυστέρηση,

ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΈΣΤΗ ΦΊΛΟΙ ΜΟΥ

Άκου πως έχουν τα πράγματα....

Στο χωριό μας, είναι πάντα ήσυχα και συνήθως τα καταφέρνω και  μόνος μου μια χαρά.

Η δουλειά μου, είναι να προσέχω το χωριό από τους κλέφτες.

Εδώ οι άνθρωποι είναι τίμιοι και δεν είχα πολλές πολλές σκοτούρες στο κεφάλι μου....ώσπου.....ώσπου....

-Ώσπου τι???

(ξεφώνισε ο karaflokotsifas)

-Ώσπου άρχισαν οι ψίθυροι στα σοκάκια του χωριού....

-Και τι έλεγαν αυτοί οι.....ψίθυροι  mari ?     

-Μιλούσαν για τον λύκο.....έλεγαν πως αυτός ο λύκος ειναι ο μεγαλύτερος κλέφτης στα μέρη μας.... Έλεγαν ακόμη, πως τιποτα δεν μπορεί να του ξεφύγει....πως ένα του κόλπο  ήταν να μαγεύει τα θύματά του ετσι, που δεν μπορούσαν να του αντισταθούν, άλλα και φοβερά και τρομερά πράγματα για την εξυπνάδα του,την δύναμη,την υπομονή του και τα άλλα πολλά του χαρίσματα.

Ωστόσο κανείς δεν μπορουσε να αποδείξει την ύπαρξή του ....ώσπου....

-Ώσπου τι?  (ξαναρώτησε ο karaflokotsifas το σκυλάκι)   μην με κάνεις να στα βγάζω με το τσιγκέλι!!!

-Ώσπου έκανε ένα βράδυ την εμφάνισή του, στην στάνη της πλαγιάς....της  μεγάλης πλαγιάς.

Ευτυχώς εκεινη την ώρα περνούσα από εκεί μαζί με τον Άρη και άκουσε τις φωνές μας και τράπηκε σε φυγή....

Το άλλο πρωί, ολο το χωριό έμαθε πως όλα ήταν αλήθεια!

Ο πονηρός λύκος είχε κατέβει απο τα βουνά στο χωριό μας.Ήταν καθαρά θέμα τύχης που δεν είχαμε θύματα, καθώς τα πρόβατα κοιμόντουσαν του καλού καιρού και οι άνθρωποι ειχαν από νωρίς εξαφανιστεί από την πλαγιά, καθώς η ώρα ήταν πια περασμένη και η κούραση της μέρας μεγάλη.

-Τι σας εχει κάνει να πιστεύεται πως ο λύκος θα ξανάρθει στο χωριό.....και μάλιστα με άσχημες διαθέσεις? (ρώτησε ο karaflokotsifas το κοτσυφι και το σκυλάκι)

-Καλά...για τις διαθέσεις του...ας μην γίνει λόγος...Θαρρώ πως ειναι φως φανάρι τι ψάχνει ο λύκος από το χωριό. (είπε ο  Άρης με σιγουριά γι αυτό που έλεγε) Το θέμα ειναι να τον βρούμε πριν γίνει το κακό

-Ναι ναι!!! αυτό θα ήταν έργο Θεού (είπε ο mari δυνατά)

-Καμιά φορά καλό ειναι να μην προτρέχουμε φίλοι μου  (είπε o karaflokotsifas κοιτώντας μια τον ένα και μια τον άλλο) Είναι εξυπνότερο να δούμε το θέμα σφαιρικά, για να έχουμε καλύτερη αντίληψη της κατάστασης.

Και για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή....εσύ mari είπες πως στο χωριό συνήθως ειναι ήσυχα....ετσι δεν ειναι?

-Ναι ετσι ειναι....άλλα τώρα με τον λύκο τριγύρω? πάει η ησυχία και η ασφάλεια μαζί, θα έλεγα....περίπατο!!! Τώρα κανείς δεν ειναι πια ήσυχος τα βράδια.

-Τον έπιασε ποτέ κανείς τον λύκο να του μιλήσει? (ρώτησε ο karaflokotsifas )

-Να του μιλήσει? και τι να του πει? (είπε ο  mari το σκυλάκι με απορία)...τι να κουβεντιάσει κανείς με ένα...λύκο?

-Τις διαθέσεις του πρώτα πρώτα...Καλά ήρθε στο χωριό....άλλα γιατί? τι έγινε ? Τι τον οδήγησε  στην μεγάλη πλαγιά τελικά?

-Ετσι απλά??? (αναρωτήθηκε ο  Άρης το το κοτσυφι της πόλης) Και πιστεύεις ότι μπορεί να βρεθεί λύση στο πρόβλημα ανοίγοντας την κουβέντα με τον λύκο?

-Ετσι απλά φίλοι μου....Ετσι απλά....αν δεν κουβεντιάσουμε με αυτόν που έχουμε απέναντί μας πως θα δούμε που βρισκόμαστε? Και πως αν δεν γνωρίζουμε πως έχουν τα πράγματα ακριβώς, θα μπορέσουμε να βρούμε λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα?

Πως ειναι δυνατόν να έρθει εδώ ο λύκος, ενώ παλιά δεν έρχονταν? Τι τον έκανε να φερθεί τόσο...ανόητα?

-Ξέρεις αυτά όλα ακούγονται σωστά, (είπαν το σκυλάκι με το κοτσύφι με μια φωνή κοιτώντας ο ένας τον άλλο) αλλά.....

-Τι αλλά??? (ρώτησε ο karaflokotsifas)

-Αλλα...ποιος θα κουβεντιάσει με τον λύκο?  (είπε ο  Άρης)...εγώ? η ο  mari, ή μήπως να πηγαίναμε όλοι μαζί?

-Αφήστε παιδιά θα πάω  εγώ.....φτιάξτε μια δροσερή σκουλικοσαλάτα  και έρχομαι...

Για το Πάσχα?

Στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο

 

 

Mια ομάδα bloggers που βοηθάει τις μαμάδες που βρίσκονται φυλακισμένες στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας μαζί με τα παιδιά τους. Το ξεblogαρισμα συνεργάζεται με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών και στο blog αυτό θα διαβάζετε για τις δράσεις μας αλλά και για όσα μας προβληματίζουν. Όσοι από εσάς θέλετε να μας βοηθήσετε είτε ως εθελοντές είτε προσφέροντας κάποια είδη πρώτης ανάγκης μπορείτε να μας στείλετε mail στο xeblogarisma@gmail.com.

 

 

ο καλός ο λύκος...

μ'αυτα και μ'αυτα...τι μου ήρθε τώρα στο μυαλό..... (μονολόγησε ο κότσυφας και ενα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πονηρό του ράμφος)
-Ελα...πεσ'το karaflokotsifa, έτσι κι αλλιώς θα το πεις τώρα που έκανες πρόλογο(είπε η κουκουβάγια και ξεκαρδίστικαν όλοι απο τα γέλια)
-Αν δεν θέλετε, δεν πειράζει.....(είπε το κοτσύφι τάχα πειραγμένο από τα γέλια των φίλων του)
-Έλα μην κάνεις τον δύσκολο karaflokotsifa (είπε η κουκουβάγια)....λεγε!!!
-Ήταν τότε που γνώρισα τον λύκο...τον καλό τον λύκο!!
-Τον λύκο???
-Έτυχε να περάσω από ένα φιλαράκι μου....ένα κοτσύφι της πόλης, τον Άρη.....ας τα πάρουμε απο την αρχή όμως.........Όταν έφτασα στην πόλη έψαχνα τον φίλο μου που σας είπα.
Κάθε φορά που τον έβρισκα, ήταν έτοιμος να φάει μια σκουλικοσαλάτα ή την έψαχνε σε κάποιο πάρκο της πόλης.
Εκείνη την μέρα, είχα περάσει απο όλα του τα στέκια και δεν τον είχα πετύχει σε κανένα απο αυτά.
Πολύ περίεργο, γιατί η μέρα ήταν χαρά Θεού και αυτό από μόνο του ήταν ένας σοβαρός λόγος,για μια δροσερή σκουλικοσαλάτα...τελικά τον βρήκα πάνω σε μια νεραντζιά, να μιλάει σ'ενα σκυλάκι...ένα άσπρο σκυλάκι με μαύρες βούλες, που στέκονταν ακριβώς από κάτω.
Είχαν απορροφηθεί από αυτά που έλεγαν και άργησαν πολύ να καταλάβουν πως τους παρακολουθούσα χωρίς να μιλάω για αρκετή ώρα.
Κάποια στιγμή που το βλέμμα του έπεσε πάνω μου...αρχικά σάστισε και μετά φώναξε δυνατά:
-Κaraflokotsifa!!!!!!!!!!! Δεν το πιστεύω.....είσαι ώρα εδώ?
-Όχι και τόσο για να βγάλω άκρη απο αυτά που λέγατε αλλά, αρκετό για να καταλάβω πως κάτι σε απασχολεί φίλε μου.
-Να σου συστήσω πρώτα πρώτα τον φίλο μου από δω...είναι ο mari και είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια του χωριού,είπε ο Άρης το κοτσύφι (και μου έδειξε ένα άσπρο σκυλάκι με μαύρες βούλες, τον mari, όπως τον ήξεραν όλοι.)
-Σε έψαχνα σε όλη την πόλη παλιόφιλε (είπα) σχεδόν ανησύχησα....τι τρέχει???
-Ήρθες σε δύσκολη στιγμή karaflokotsifa....o Θεός σε έστειλε για να βοηθήσεις...ήρθες την κατάλληλη στιγμή.
-Χαίρω πολύ karaflokotsifa (είπε το σκυλάκι) έχω ακούσει τόσα πολλά για σένα.
-Ελπίζω να είναι καλά αυτά που άκουσες....
-Μα ναι...(είπε το σκυλάκι) ο Άρης μου έχει μιλήσει για τις περιπέτειες σας και συμφωνώ...ήρθες την κατάλληλη ώρα να με βοηθήσεις.
-Ευχαρίστως να το κάνω άλλα πρέπει πρώτα να μου πείτε δυο λόγια για την υπόθεση
-Άκου πως έχουν τα πράγματα karaflokotsifa γιατί ο Άρης τα ξέρει από πρώτο χέρι....

-ΤΣΊΟΥ......

Η επιστροφή

Η πρώτη επαφή είχε γίνει με όλους όσους ήθελαν να αλλάξουν...και αφού ήταν δύσκολο να κάνουν τους άλλους να ακολουθήσουν το ρεύμα γιατί είχαν βολευτεί ή γιατί φοβόντουσαν την αλλαγή,έκαναν ένα μονοπάτι για όλους.
-Δηλαδή? σαν να λέμε άνοιξαν τον δρόμο karaflokotsifa? (ρώτησε η τσουκνίδα)
-Αυτό ακριβώς έκαναν.
-Και πως το έκαναν αυτό?
-Οι καταπιεστές των ανθρώπων είχαν φτιάξει τους κανόνες στα μέτρα τους. Είχαν δώσει στους ανθρώπους να καταλάβουν πως αυτοί αποφάσιζαν ψηφίζοντας, άλλα είχαν φροντίσει να υπάρχουν μόνο δικοί τους άνθρωποι σε όλα τα κινήματα...κόμματα όπως τα έλεγαν οι άνθρωποι.
-Δηλαδή...σαν να λέμε όλα τα κόμματα ήταν στο...κόλπο? ήταν δικά τους??? (ρώτησε ο παπαγάλος)
-Ναι φίλε μου καλέ...όλα τα κόμματα ήταν δικά τους...έτσι έκαναν ότι ήθελαν και οι άνθρωποι δεν είχαν καμιά τύχη...γιατί ότι και αν ψήφιζαν οι άνθρωποι, αυτοί έκαναν αυτό που ήθελαν να κάνουν.
Κάποιες φορές έσπρωχναν τους ανθρώπους στο να αλλάξουν την γνώμη τους, γιατί έτσι θα περνούσαν ότι ήθελαν, με μικρότερο γι αυτούς κόστος...και αυτό γίνονταν πάντα.
-Και πως άλλαξε αυτό κότσυφα? Πως άνοιξαν τελικά το μονοπάτι??? (ρώτησε ξανά ο παπαγάλος)
-Αφού όλοι στην πολιτική σκηνή ήταν δικοί τους και ελεγχόμενοι,έφτιαξαν μια νέα παράταξη, ένα νέο κόμμα, με σκοπό να αλλάξουν τους κανόνες και να έρθουν νέοι άνθρωποι να δουλέψουν για το καλό της χώρας και του συνόλου. Άνθρωποι απλοί και όχι επαγγελματίες πολιτικοί.
Άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης άλλα και άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα, άφησαν για λίγο τις δουλειές τους και ασχολήθηκαν με την χώρα τους.
Επιστρατεύτηκαν νομικοί και οικονομολόγοι και ετοίμασαν την νέα τάξη πραγμάτων. Έφτιαξαν ένα κόμμα και ένα μονοπάτι που δεν θα εξαρτιόνταν από έναν μόνο άνθρωπο ηγέτη,άλλα θα μπορούσε να προχωρήσει μόνο του, γιατί κι άλλες φορές όταν κάποιος ήθελε να αλλάξει τα πράγματα τον έκαναν δικό τους με τον ένα η τον άλλο τρόπο η...τον εξαφάνιζαν από τον δρόμο τους.
-Και πως έγινε αυτό? Τι άλλαξαν τελικά? (ρώτησε η τσουκνίδα τον κότσυφα)
-Το νέο αυτό κίνημα ήταν για τον λαό από τον λαό και ο λαός θα είχε πάντα λόγο για ότι απασχολούσε την χώρα του ψηφίζοντας.
Το κόμμα λοιπόν υποσχέθηκε, πως οι νόμοι πια θα ίσχυαν για όλους και φτιάχτηκε ένας νέος νόμος, περί ευθύνης υπουργών. Όλοι θα έδιναν λόγο για ότι έκαναν και θα δικάζονταν όπως οι απλοί πολίτες της χώρας. Αυτοί που είχαν χαντακώσει και προδώσει την χώρα, θα δικάζονταν.
-Και ποιος θα έκρινε ότι κάτι δεν πάει καλά για να γίνει έλεγχος, αν αυτό ήταν απαραίτητο?
(ρώτησαν ο παπαγάλος με την παπαγαλίνα με μια φωνή)
-Ο πρόεδρος της χώρας που και αυτός θα εκλέγονταν στο εξής και δεν θα ήταν διακοσμητικό στοιχείο πια.
Αυτός θα κινούσε τα νήματα όταν υπήρχε ανάγκη κατά την γνώμη του ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς η καλώντας τους πολίτες να ψηφίσουν.
Αυτά έπρεπε να αλλάξουν για να σωθεί η χώρα από τους προδότες και να γίνει το παράδειγμα για άλλες χώρες να ακολουθήσουν το μονοπάτι φίλοι μου.
-Τελικά τι έγινε karaflokotsifa? (ρώτησε η κουκουβάγια το κοτσύφι)
-Ελπίζω να τα κατάφεραν οι άνθρωποι φίλοι μου....γιατί δεν ξέρω τι απέγινε τελικά.
-Δεν ξέρεις??? (τσίριξε η τσουκνίδα ξαφνιασμένη από αυτό που άκουσε τρομάζοντας τους όλους)
-Δεν ξέρω...θυμάμαι όμως ότι ενώ καθόμουν σε ένα πάρκο και κοιτούσα τα δέντρα, είδα ένα κοτσύφι....εκείνη την στιγμή τα θυμήθηκα όλα...ποιος ήμουν και ξαφνιάστηκα με αυτή την διαπίστωση μου. Κάθισα την υπόλοιπη ήμερα και σκεφτόμουν ποιος ήμουν τι έκανα και άλλα πολλά. Αργά το βράδυ αποκαμωμένος, κοιμήθηκα με αυτές τις σκέψεις και όταν ξύπνησα όλα είχαν αλλάξει...
-Τι άλλαξε παλιόφιλε? (ρώτησε η κουκουβάγια)
-Εγώ άλλαξα...δεν ήμουν πια άνθρωπος....άλλα κοτσύφι.
-Αρκετό καιρό μας έλειψες karaflokotsifa.....επιτέλους...καλώς ήρθες και πάλι στο δάσος μας και στην φωλιά σου (είπε η κουκουβάγια χαμογελώντας με νόημα)

-Ε...τότε...τσίου!!!!!

Αλλαγή εδώ και τώρα...

....μόνο αυτό θα μας σώσει,είπε δυνατά την σκέψη του και την άκουσαν στα πέρατα του κόσμου ... έτσι απλά...μαγικά.
-Τότε κατάλαβε πως δεν ήταν μόνος του karaflokotsifa? (ρώτησε η παπαγαλίνα)
-Όχι...τότε αποφάσισε να δώσει την μάχη του. Να ενώσει τις δυνάμεις του με όποιον ήθελε να πολεμήσει μαζί του για τα ίδια ιδανικά.
-Έγινε πόλεμος δηλαδή karaflokotsifa? (ρώτησε η τσουκνίδα με φωνή τρεμάμενη)
-Ο πόλεμος είχε αρχίσει πολύ πριν...τότε θα δίνονταν οι σημαντικότερες μάχες όμως...και όλοι τους ήταν έτοιμοι για ξεσηκωμό...όλοι ήθελαν αλλαγή και κάποιοι θα τολμούσαν να βάλουν τα στήθη τους μπροστά.
-Έτσι δεν γίνετε πάντα karaflokotsifa? (ρώτησε η τσουκνίδα το κοτσύφι)πάντα κάποιοι κάνουν την αρχή και αυτούς θυμάται ο ιστορικός.
-Τις περισσότερες φορές την ιστορία την γράφουν όπως τους συμφέρει φιλενάδα (είπε ο κότσυφας)
αυτή τη φορά, θα την έγραφαν μόνοι τους για να είναι σίγουροι...η θα πέθαιναν πολεμώντας.
-Μόνο έτσι είσαι πλάσμα ελεύθερο...και ζωντανό ούτως η άλλος (είπε η κουκουβάγια κουνώντας το κεφάλι της)
-Και τι έγινε τελικά karaflokotsfa? (ρώτησε ο παπαγάλος)μεγάλος χαμός? Έπεσαν πολλά κορμιά?
-Όχι φίλε μου...αυτό που έπεσε ήταν οι...μάσκες
-Δηλαδή? (ρώτησαν όλοι σχεδόν με μια φωνή)
-Το δυσκολότερο όλων ήταν να βρεθεί μια επικοινωνία...μια συνεννόηση με αυτούς που ήθελαν και μπορούσαν...
Γιατί πολλά πλάσματα δεν μπορούσαν να ελευθερωθούν απο το καθεστώς, διότι κάποιοι είχαν πάρει κομμάτια απο την πίτα και οι περισσότεροι από αυτούς τα ψίχουλα και ήταν δύσκολο να .... ξεβολευτούν οι πολλοί και να δώσουν την πίτα πίσω οι λίγοι.
-Και πως το κατάφεραν αυτό? πως έπεσαν οι μάσκες? (ρώτησε ο παπαγάλος)
-Αλλάζοντας τους κανόνες φίλε μου...αλλάζοντας τους κανόνες.

τα κατάφερε?.....

...κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω...(είπε ο karaflokotsifas)η αλήθεια είναι πως προσπαθούσε να ζήσει σε μια εποχή που όλα κατέρρεαν τριγύρω του... που όλοι έψαχναν να πιαστούν από κάπου...


Περπάτησε στη γη σε μια εποχή... απάνθρωπη... θύμα μια μεγάλης συνωμοσίας,που σχεδιάστηκε πολλά χρόνια πριν γεννηθεί,από ανθρώπους γρανάζια, μιας μηχανής τερατόμορφης...που θέλει να τα κατατροπώσει όλα στο διάβα της,κρατώντας για τον εαυτό της τα λάφυρα από τις μάχες....
Μια συνωμοσία με πολλά θύματα...υπερήλικες κυρίως και παιδιά που ζουν υπό δουλεία σε έναν κόσμο...υποθετικά ελεύθερο και δημοκρατικό.
Μια εποχή που τα θύματα ήταν περισσότερα απο κάθε άλλη φορά και η κοροϊδία έμοιαζε με φάρσα πεντάχρονου παιδιού,όχι με αφέλεια, άλλα με διαβολική κάκια.Είχε την κακή τύχη να ζήσει σε μια εποχή που η ηλιθιότητα είχε νικήσει, φαινομενικά τουλάχιστον και ολα οδηγούσαν σε αδιέξοδο για την πλειοψηφία της χώρας.
Ποτέ στο παρελθόν τόσοι λίγοι δεν ειχαν κοροϊδέψει τόσο πολλούς...και αυτός ήταν εκεί ετοιμος να βοηθήσει και να βοηθηθεί...να αγωνιστεί και να νικήσει....μέσα απο μια απάνθρωπη καθημερινότητα, σε ένα στημένο παιχνίδι με τους κανόνες φτιαγμένους στα μέτρα του αντιπάλου.
Και τότε ανακάλυψε πως δεν ήταν μόνος του...υπήρχαν κι άλλοι σαν κι αυτόν...και ήταν πολλοί...

Η αλήθεια όμως ήταν διαφορετική...

...μέρα με την μέρα έχανε τις δυνάμεις που είχε αποκτήσει με τόσο κόπο....έχανε την θέση του απο την κλίμακα και όμως...δεν τον ένοιαζε καθόλου.....είχε βλέπεις αλλού το μυαλό του...ετσι ο νους αδυνάτισε και η λάμψη έγινε φως...και κάποια στιγμή το φως έσβησε.
-Έσβησε??? Εντελώς??? (ρώτησε η τσουκνίδα)
-Δυστυχώς όχι...άλλα με το φως που του έμεινε έφτανε ίσα ίσα για να μην σκοντάφτει..... και κάπου κάπου...δεν έφτανε ούτε γι αυτό.
Τότε ανακάλυψε πως ήταν ξανά χωρίς δυνάμεις...και τις είχε ανάγκη περισσότερο απο ποτέ.
Ωστόσο δεν το έβαλε κάτω.
Αποφάσισε να παλέψει με οτι είχε...και να προσπαθεί παράλληλα να επανέλθει στο επίπεδο που ήταν παλιά....με οτι αυτό συνεπάγεται....
-Και τα κατάφερε karaflokotsyfa? (ρώτησαν ταυτόχρονα η τσουκνίδα με τον παπαγάλο)
-Τσίου....

Η μαγεία που χάθηκε

...Τώρα για άνθρωπο μιλάμε...ή για τον καραφλοκοτσυφα? (Ρώτησε ο παπαγάλος με απορία)
-Μην είσαι τόσο βιαστικός (αποκρίθηκε ο κότσυφας) όλα στην ώρα τους παλιέ μου φίλε.
Που είχαμε μείνει?
-Ότι στο τέλος μπορεί να μην ήταν αυτός που είχε απαντήσεις για όλα...άλλα είχε όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ο ίδιος είχε κάνει........... (απάντησε η κουκουβάγια)
Α!!! ναι.....ωστόσο για να μπορέσει να καταλάβει το μάθημά του έπρεπε να φτάσει στο τέλος...
Για να φτάσει όμως στο τέλος, πέρασε από σαράντα κύματα.
-Κάτι μου θυμίζει αυτό (είπε η κουκουβάγια χαμογελώντας με νόημα)
-Ο δρόμος του μοιάζει με όλων των άλλων...γι αυτό...(είπε ο καραφλοκότσυφας)...αφού έκανε τα πάντα για να φτάσει κάπου....όταν τα κατάφερε...ξαναγύρισε πίσω...έτσι απλά χωρίς κανένα λόγο.
-Τι είχε καταφέρει καραφλοκοτσυφα? (ρώτησε η τσουκνίδα το κοτσύφι)
-Είχε βρει την εσωτερική του γαλήνη....είχε έναν άλλο τρόπο να επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους...ακόμα και με τα πλάσματα που δεν είχε την ίδια γλώσσα επικοινωνίας ... δέντρα, πουλιά,γατιά,σκυλιά....τα πάντα...όλα γύρω του ήταν αρμονικά!!!
-Αυτό μοιάζει σαν μαγεία.... (ψέλλισε ο παπαγάλος)
-Και είναι σαν μαγεία φίλε μου....μια δύναμη που όλα τα πλάσματα κατέχουν άλλα...δεν το γνωρίζουν...η ακόμα χειρότερα, δεν πιστεύουν στην μαγεία και έτσι χάνουν αυτή τους την δυνατότητα.
Είχε καταφέρει από κάποια στιγμή και μετά,να φτάνει μια σκέψη του για να έχει οτιδήποτε ήθελε.
Αρκούσε να σκεφτεί πως κάτι έπρεπε να γίνει...και αυτό γίνονταν.
Έτσι απλά.
-Μπορούσε να σκεφτεί απλά δηλαδή να σπάσει το φτερό του ο κόρακας και έσπαγε? (ρώτησε ο παπαγάλος)
-Δεν ξέρω...γιατί δεν είχε σκεφτεί κάτι αρνητικό εκείνη την εποχή...δεν έκανε αρνητικές σκέψεις άρα ούτε και πράξεις αρνητικές.
-Και τι τον έκανε να αλλάξει καραφλοκοτσυφα? (ρώτησε η κουκουβάγια)
-Η βεβαιότητα που είχε πως τελικά όλα ήταν αλήθεια....ότι αν κάποιος ήθελε μπορούσε να γίνει κυρίαρχος του εαυτού του....να μπει στο σωστό μονοπάτι και να γνωρίσει την αλήθεια και να ζήσει μ αυτή....ωστόσο αυτός ότι είχε καταφέρει, ήταν απειροελάχιστο μπροστά σε αυτά που μπορούσε και το γνώριζε.
Ωστόσο για να φτάσει ως εκεί είχε κοπιάσει πολύ...είχε δώσει τις μάχες του και είχε κουραστεί.
Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα και σιγά σιγά σταμάτησε να κάνει αυτά που έκανε για να τα καταφέρει,έχοντας την βεβαιότητα,πως θα μπορούσε να επανέλθει αμέσως εκεί που είχε μείνει...

μια φορά κι ένα καιρό...

...που λέτε, σ'ενα μέρος μακρινό, γεννήθηκε ενα αγοράκι...σκούρο, μελαχρινό...ένα τοσοδούλη μωράκι!
Οι γονείς του, ήταν ευτυχισμένοι απο την παρουσία του και αυτό το εισέπραξε με κάθε τρόπο, κάθε στιγμή και ετσι, ο κόσμος του ήταν ένας κόσμος μαγικός...ονειρεμένος.
Παρ'ολα αυτά, ήταν παράλληλα και ένας κόσμος σκληρός και τεράστιος. Ένας κόσμος χωρίς αρχή και τέλος, που για να τον κατανοήσει θα έπρεπε πρώτα να τον εξερευνήσει.
Ετσι σιγά σιγά, ανάσα την ανάσα...πρώτα ερποντας σαν φίδι, μετά σαν ακροβάτης, άρχισε να κατακτά τον χώρο γύρο του, ώσπου κάποια στιγμη ξέχασε απο που είχε έρθει,ποιος ήταν, άλλα και τι είχε έρθει να κάνει!
Αυτά που μάθαινε του φαινόντουσαν τόσο συναρπαστικά και κάθε τι νέο ήταν γι αυτόν ένας νέος κόσμος...μια νέα περιπέτεια!
Ο καιρός περνούσε άλλοτε αργά και βασανιστικά και άλλοτε γοργά σαν νεράκι και το μωρό έγινε παιδί, το παιδί έφηβος, άντρας!
Αυτά που είχε μάθει, άλλοτε χωρίς κόπο και άλλοτε με πολύ βάσανο και ζόρι, τον ειχαν κάνει να ειναι όχι ο κύριος του κόσμου του, άλλα ένας ικανός παρατηρητής....ένας άνθρωπος που κάπου ήθελε να φτάσει....
Σπούδασε σε σχολεία και σχολές...μα την αληθινή γνώση την ξεσκέπασε μόνος του...η καλύτερα σχεδόν μόνος του, μιας και άλλοτε είχε κάποιο δάσκαλο και άλλοτε ήταν δάσκαλος ο ίδιος.
Στο τέλος μπορεί να μην ήταν αυτός που είχε απαντήσεις για ολα...άλλα είχε όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ο ίδιος είχε κάνει...........

Ακουσα καλα???

....δεν το χωράει ο νους μου.....δεν γίνετε αυτό!!!(είπε ο παπαγάλος με φωνή τρεμάμενη) αυτός δεν είναι ο karaflokotsifas...ο γιος του μπορεί να είναι...ο karaflokotsifas πάντως δεν είναι...
Δεν μπορώ να πω βέβαια...του μοιάζει...δηλαδή τι του μοιάζει...φτυστός είναι...
Άλλα δεν είναι αυτό το κότσυφι...o...karaflokotsifas!!!
(είπε ο παπαγάλος κλείνοντας με δύναμη τα φτερά του )
-Γιατί είσαι τόόόοοσο σίγουρος πως δεν είναι ο karaflokotsifas αυτός?
(ρώτησε τον παπαγάλο η κουκουβάγια)
-Μα....πως δεν το βλέπετε κι εσείς κι εσείς αυτό??? Είναι πολύ μικρός αυτός εδώ, για να είναι ο karaflokotsifas....(είπε ο παπαγάλος με αγανάκτηση)
-Πάντα έδειχνα νεότερος φίλε μου (είπε ο karaflokotsifas και ξέσπασε σε ένα δυνατό γέλιο που παρέσυρε όλα τα πλάσματα σε γέλια μέχρι δακρύων)
Η αλήθεια είναι οτι ο χρόνος σταμάτησε για μένα... σ αυτή τη διάσταση τουλάχιστον, ενώ για σας όχι.
-Δηλαδή? τι θες να πεις? πως εσύ ήσουν αλλού? Σε άλλη...διάσταση???
(ρώτησε η τσουκνίδα)
-Ναι....και εσύ έχεις κατα καιρούς αλλάξει διαστάσεις, μορφές, τόπους...όλοι μας το κάνουμε αυτό...το θέμα είναι αλλού ωστόσο...
-Που είναι το θέμα karaflokotsifa? (ρώτησε η κουκουβάγια ξαφνιασμένη)
-Ότι αυτή τη φορά....τα θυμάμαι όλα!!! Δηλαδή, τα θυμήθηκα σε ένα όνειρο και όταν ξύπνησα ήρθα εδώ...στο δάσος μας....στο σπίτι μου!!!
-Τι όνειρο ήταν αυτό φίλε μου? (ρώτησε η κουκουβάγια το κοτσύφι)
-Ήταν ενα όνειρο που κράτησε μια ολόκληρη ζωή...κάποια νύχτα έπεσα για ύπνο στην φωλιά μου και όταν ξύπνησα ήμουν ένα πλάσμα διαφορετικό...
-Δηλαδή? τι εννοείς??? (ρώτησε ο παπαγάλος) τι διαφορετικό? τι πλάσμα?
-Ήμουν άνθρωπος...ένας άνθρωπος.
-Άνθρωπος ???????? (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
-Ναι άνθρωπος....άνθρωπος που είχε ξεχάσει απο που ήταν η καταγωγή του...άλλα δεν είχε και ιδέα τι τον περιμένει...
-Karaflokotsifa...άρχισε να μιλάς....παρ΄τα από την αρχή... (είπε η κουκουβάγια) μην μας κρατάς σε αγωνία.
-Ναι!!! ξεκίνα να μιλάς είπαν τα πλάσματα με μια φωνή.
-Σιγά σιγά....να πάρω μια ανάσα (είπε το κοτσύφι)
-Μία έτσι? είπε ο παπαγάλος. (κάνοντας τους όλους να γελάσουν)
-Τσίου...τσίου....

βασικά....καλησπέρα...

....είπε ο karaflokotsifas...και η φωνή του, έφτανε εδώ .... σαν βοή σε όνειρο (είπε η κουκουβάγια στα πλάσματα του δάσους )
-Και γιατί κοιτάς εμένα? ρώτησε ο παπαγάλος
-Γιατί εσύ πρέπει να το πεις σε όλους....ήρθε ο kotsifas....όλα είναι πιθανά απο δω και πέρα
-Και τι σου είπε??? ρώτησαν τα πλάσματα

-Βασικά...καλησπέρα σας (είπε η κουκουβάγια) έτσι απλά...βασικά καλησπέρα σας....δηλαδή..

ΤΣΊΟΥ ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΤΣΙΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!

Toν βρήκες τον δρόμο???

.....ειναι καποιες φορές που τα πράγματα ειναι όπως φαίνονται και καποιες άλλες όχι.......
Έχεις νοιώσει ποτέ, πως οτι κι αν κάνεις δεν αρκεί?
Έχεις αισθανθεί πως οι δυνάμεις σου έχουν αρχίσει να σε αφήνουν?
Πως ότι κι αν κάνεις ειναι λίγο....πως ότι κι αν πεις δεν έχει την δύναμη να αλλαξει....έστω και λίγο μια άσχημη κατάσταση?
-Εσύ τι λες karaflokotsifa? Ασφαλώς και εχω νοιώσει ετσι κι εγώ.....τα περισσότερα πλάσματα,για να μην πω όλα, ετσι νοιώθουν καποιες στιγμές στην ζωή τους... (είπε η κουκουβάγια στον κοτσυφα)
-Τότε μπορείς να με καταλάβεις ..... κάποια στιγμη ένοιωσα πως αυτά που λέω ειναι εκτός τόπου και χρόνου....ότι δεν ήταν η απάντηση στην ερώτηση...άλλα ένας τρόπος διαφυγής....και σώπασα.....
-Αυτό δεν ειναι κακό φίλε μου.....μακάρι να έκαναν το ίδιο, όλοι όσοι δεν ειχαν τιποτα να πουν...κυρίως οι πολιτικοί και οι άλλοι μαϊντανοί ... (είπε η κουκουβάγια)
-Αυτό ξανα πες το (ειπε ο κότσυφας συμφωνώντας)
-Αυτο δεν ειναι κακό φίλε μου.....μακάρι να έκαναν το ίδιο, όλοι όσοι δεν ειχαν τιποτα να πουν...κυρίως οι πολιτικοί και οι άλλοι μαϊντανοί ... (είπε ξανά η κουκουβάγια ξεσπώντας σε γέλια μαζί με τον κοτσυφα που δάκρυσε απ τα γέλια)
-ΕΕΕΕΕ!!!!! ΤΙ ΈΓΙΝΕ ΕΔΩ??? (φώναξε ο παπαγάλος)
-Ο karaflokotsifas ήρθε στο δάσος και ....απ ότι φαίνεται δεν θα μείνει τιποτα όρθιο (ειπε η κουκουβάγια στο παπαγαλάκι)
-Άντε ρε karaflokotsifa....τον βρήκες το δρόμο επιτέλους??? (είπε ο παπαγάλος γελώντας)




-Τσιου και πάλι τσίου φίλοι μου.....

τσίου και πάλι τσίου....

....μα είναι δυνατόν να λες εσύ τέτοιες κουβέντες?
Πέφτω απ' τα σύννεφα....(είπε το κοτσύφι στην κουκουβάγια γελώντας)
-Από τόσο ψηλά karaflokotsifa? από τόσο ψηλά?....πες μου έτσι...γι αυτό δεν σε βλέπουμε και τόσο συχνά στην φωλιά σου....(είπε η κουκουβάγια κάπως ειρωνικά)
-Να το...το πέταξες πάλι....είχες δεν είχες με χτύπησες στο....φτερό!!!! Ούτε αυτό το περίμενα από σένα...
-Γιατί περίμενα εγώ από σένα να ρίξεις μαύρο πούπουλο πίσω σου και να πετάς...πάνω απ τα σύννεφα???
-Θέλεις να πεις ότι δεν ένιωθες την παρουσία μου?
-Την ένοιωθα..δεν λέω....
-Μήπως δεν άκουγες το κελάηδημά μου στ αυτιά σου κάθε φόρα που πήγαινες κάπου που είχαμε πάει μαζί?
-Πως? όχι? Το άκουγα karaflokotsifa....και γι αυτό μου έλειπες περισσότερο....
-Η αλήθεια ειναι πως σκέφτηκα να φύγω για πάντα από το δάσος.....
-Δεν μιλάς σοβαρά!!! (είπε η κουκουβάγια με κοφτή φωνή)
-Κι όμως....ετσι ειναι ....ένοιωθα ότι η δουλειά μου στο δάσος είχε τελειώσει...πως ότι είχα να πάρω το πήρα και ότι είχα να δώσω το έδωσα...
-Αυτό δεν ισχύει όμως!!! (ύψωσε την φωνή της η κουκουβάγια)...δεν ισχύει και το ξέρεις καλα!
-Τώρα το ξέρω....τότε όμως ήμουν μπερδεμένος....
-Και τι έγινε και άλλαξες γνώμη?.....άλλαξες,ετσι δεν ειναι?
-Ναι καλή μου φίλη...άλλαξα γνώμη...δεν πάω πουθενά...δεν ξέρω αν εχω να δώσω τιποτα που να αξίζει τον κόπο....άλλα σίγουρα εχω να πάρω πολλά από όλους εσάς...το ξέρω πως δεν ειναι δίκαιο αυτό...άλλα τι μπορώ να κάνω?
-Να κάνεις αυτό που εκανες και πριν....να είσαι ο εαυτός σου...και να μην κάνεις σκέψεις αρνητικές...ενταξει?
-Εντάξει φιλενάδα μου.....
-Να υποθέσω ότι δεν θα σε ψάχνουμε πάλι ετσι? (είπε η κουκουβάγια γελώντας)
-Θέλω να ελπιζω πως όχι.....
-Τότε πάμε να το πούμε στους άλλους....(είπε η κουκουβάγια στον κοτσυφα)
-Λες να με δεχτούν στην παρέα όπως και πρώτα?
-Είμαι σίγουρη!!!!
-Ε...τότε τσίου και πάλι τσίου!!!!!!!!



Η φωτογραφία ειναι δωρακι απο την ΧEΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ
Ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!

Σκυτάλη φιλίας....

θα μπορούσε να ήταν ένα πραγματικό αγώνισμα σε έναν αγώνα ζωής...ένα αγώνισμα που θα μπορούσαν να λάβουν μέρος όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας, με μεγάλες αξιώσεις για να διακριθούν!
Και ένα είναι το σίγουρο....σ αυτό το αγώνισμα θα υπήρχαν μόνο νικητές και όχι ηττημένοι.....
Δέχτηκα πρόσκληση από μια καλή μου φίλη...μια πραγματικά καλή μου φίλη,την Άστρια, να λάβω μέρος κι εγώ σ αυτή τη σκυταλο-φιλία...και το κάνω με μεγάλη μου χαρά.

Το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:"Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά.Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς!Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην αναρτησή σας"


Θα προσκαλέσω με την σειρά μου να αγωνιστούν στην σκυτάλη φιλίας αυτούς που δεν το έχουν ήδη κάνει, ......χμμμμ....

Ασκαρδαμυκτί, panoptis, marilia, ceralex, desapoin3ison4,
Sally Finkenstein, gremiii, η ψυχη μου το ξερει, karyatida.

-Εμένα πάλι δεν με κάλεσες να παίξω....(είπε με παράπονο η κουκουβάγια στον karaflokotsifa)
-Mα........εσύ δεν έχεις blog....
-Αν είναι έτσι...να φτιάξω ένα...(είπε η κουκουβάγια πειράζοντας το κοτσύφι)

-Ε τότε....τσίου!!!!

Τσίου!!!!!

....αν αγαπάς κάτι...άστο να φύγει....αν γυρίσει είναι δικό σου....αν δεν γυρίσει δεν ήταν ποτέ...
Δεν ξέρω αν έφυγα εγώ...η όλοι εσείς....
Πάει καιρός...και ξέχασα...ξέχασα το πως και γιατί.
Η καρδιά μου όμως, ήταν πάντα εδώ...στο δάσος! Μια γλυκιά νοσταλγία ένοιωθα να με τυλίγει...Μια μοναδική αίσθηση ότι...κάποιοι μ αναζητούν.
Περιπλανήθηκα σε δρόμους φωτεινούς.
Σε κόσμους μακρινούς....μα ποτέ....ποτέ δεν έφυγα πραγματικά από κοντά σας.
Μαζί μου είχα πάρει το δάσος μας....μαζί είχα συντροφιά μου όλους εσάς...Η φιλία σας μου έδωσε δύναμη να βρω τον δρόμο της επιστροφής.
Η σκέψη μου ήταν πάντα εδώ...κοντά σας....Δοκίμασα την περιπέτεια σε άγονη γη...σε άλλους τόπους...μακρινούς μα και τόσο κοντινούς...Έφυγα μακριά για να βρω τελικά αυτό που είχα αφήσει πίσω...το δάσος και την ζεστή μου φωλιά.

Έψαξα σε κάθε γωνιά για να βρω την αγάπη...κι αγάπη ήταν εδώ...σας αγαπώ όλες και όλους.

Ζητώ συγνώμη για την αδικαιολόγητη απουσία μου...δεν θα ξανασυμβεί...το υπόσχομαι.
-Το καλό που σου θέλω.....(είπε η κουκουβάγια στον κότσυφα,τάχα με αυστηρή φωνή)
-Έχεις πολλά να μας πεις...έτσι δεν είναι???
(ρώτησε ο παπαγάλος)
-Αυτό που θέλω να πω αυτή την στιγμή είναι......
-Τι είναι? (ρώτησε και πάλι ο παπαγάλος)

-Τσίου φίλοι μου...τσίου και πάλι τσίου!!!!

μια ειναι η αλήθεια...

.....θα μου επιτρέψετε να σας πω μια συμβουλή, που μου έδωσε κάποτε μια σταγόνα, καθώς κυλούσε πάνω μου κάποια ζέστη μέρα?
(ρώτησε η τσουκνίδα τον karaflokotsifa και την κουκουβάγια)
-Και τι σου είπε αυτή η σταγόνα ? (ρώτησε ο karaflokotsifas την τσουκνίδα)
-Όλα με μέτρο τσουκινδούλα μου...εμείς και οι άλλοι...οι άλλοι κι εμείς...μα κάπου στη μέση υπάρχει ένα νησί...αυτό μου είπε.
-Κι εγώ άκουσα κάποτε κάποιο ναυτικό, που ταξίδεψε πολύ να λέει: πως μετράει η γνώμη των άλλων, ειδικά αυτών που εκτιμάμε. Είναι δύσκολο, σε βάθος χρόνου, να πηγαίνεις κόντρα σε όλους και όλα...(είπε ο παπαγάλος με νόημα)
-Δεν είναι λάθος αυτά που ακούσατε φίλοι μου...(είπε η κουκουβάγια κοιτώντας τον karaflokotsifa)...όταν χαθεί το μέτρο χάνετε η ουσία...και ναι, δεν είχε άδικο ο φίλος σου ο ναυτικός σ αυτά που είπε...άλλα αυτοί σας μίλησαν για την άποψη των άλλων...για την γνώμη που έχει κάποιος για εσάς προσωπικά, η για κάποιον άλλο. Αν κι εδώ που τα λέμε, μπορεί να μετράει η γνώμη τους, ιδικά αυτών που αγαπάμε...άλλα αν δεν εκφράζει την αλήθεια ? τι αλλάζει ? πόσο μετράει?
Θα μπορούσα να ακολουθήσω την αλήθεια, έστω κι αν έπρεπε να πάω κόντρα σε όλους ως το τέλος.
Είναι τόσο μεγάλη η διάφορα ανάμεσα στο ναι και στο βέβαια, όσο ανάμεσα στο καλό και το κακό...γιατί δεν υπάρχουν δυο ή τρεις αλήθειες για κάτι φίλοι μου...πάρα μόνο μια.
Σας είπα ότι μπορεί ο κάθε ένας να λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι, ή να κάνει ότι θέλει, χωρίς μπορέσει να αλλάξει την αλήθεια. Αυτό είναι η ουσία του θέματός μας karaflokotsifa...η άποψη που έχει κάποιος, η δική του αλήθεια για κάτι,που δεν είναι δικό του...για κάτι που έγινε πραγματικότητα πριν από αυτόν και θα υπάρχει και μετά απο αυτόν.
-Γιατί το λες σε μένα??? (παραπονέθηκε ο karaflokotsifas στην κουκουβάγια)
Εγώ δεν διαφωνώ σ αυτά που είπες!!!
-Ναι άλλα δεν σε άκουσα να πάρεις τον λόγο...ούτε μια φορά.
-Μα...δεν ειναι καλύτερα να ακούσουμε εσένα όλοι μας? Αυτό σκέφτηκα και θα ήθελα να ακούσω εσένα...γι αυτό δεν μίλησα καθόλου (δικαιολογήθηκε ο κότσυφας)
-Τι εννοείς όταν λες, κάτι που δεν ειναι δικό του, άλλα υπάρχει πριν από αυτόν?
(ρώτησε ο παπαγάλος, περισσότερο για να βγάλει τον κότσυφα απο την δύσκολη θέση)
-Όταν λέω Αλήθεια φίλε μου, εννοώ κάτι δεδομένο...κάτι που δεν αλλάζει με τον χρόνο στην ουσία του.
-Δηλαδή? Πες μας ένα παράδειγμα.
-Υπάρχει Θεός?...Αυτή η ερώτηση ειναι τόσο παλιά...και έχουν ρωτήσει τα περισσότερα πλάσματα τον εαυτό τους η κάποιον άλλο....Άλλοι λένε πως ναι υπάρχει...κάποιοι λένε πως όχι δεν υπάρχει θεός.
Όλοι έχουν την δική τους άποψη την δική τους γνώμη...η αλήθεια όμως φίλοι μου ειναι μια. Όσο κι αν πιστεύουν οι άλλοι το αντίθετο αυτή δεν αλλάζει.
-Άκουσα κι εγώ μια σωστή κουβέντα από μια φίλη μου κάποτε
(είπε ο karaflokotsifas)
-Και τι σου είπε αυτή η φίλη σου karaflokotsifa? (ρώτησε η κουκουβάγια το κοτσύφι)
-Αυτός που επηρεάζεται από γνώμες άλλων, στα σίγουρα δεν έχει καλά πάρε δώσε με την κουκουβάγια!
(Η φράση αυτή του karaflokotsifa, έκανε όλους τους φίλους να σκάσουν από τα γέλια...ακόμη και την κουκουβάγια που στην αρχή προσπάθησε να παραμείνει σοβαρή, στο τέλος δεν άντεξε)
-Ελπίζω να μας την γνωρίσεις κάποτε αυτή σου την φίλη, karaflokotsifa (είπε η κουκουβάγια γελώντας)
-Για όσους δεν την γνωρίζουν σίγουρα, για τους άλλους φτάνει να πω.......τσίου και παλι τσίου!!!

Γιατί σε νοιάζει?

....μπορεί ο κάθε ένας να λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι, ή να κάνει ότι θέλει karaflokotsifa, άλλα αυτό δεν ειναι κάτι που θα αλλαξει την αλήθεια η την πραγματικότητα καλέ μου φίλε.
-Ναι...άλλα αν ο κάθε ένας λέει ότι μπαρούφα του κατέβει, κάποιον μπορεί να επηρεάσει η να παρασύρει...κάποιους θα επηρεάζει κι αυτός ...δεν μπορεί!!!
-Αυτό ειναι δικό τους θέμα...δικό τους πρόβλημα.
-Δεν νομίζω να ειναι ετσι ακριβώς.....(είπε ο karaflokatsifas στην κουκουβάγια κομπάζοντας για μια στιγμή)...αν καποιος αρχίσει να λέει για μένα ότι ειμαι ψεύτης, κλέφτης ή κάτι τέτοιο...
-Ναι....
-Δεν θα επηρεάσει αυτούς που θα ακούσουν αυτές τις ανακρίβειες?
-Ίσως ναι...ίσως όχι...δεν μπορουμε να τους βάλουμε όλους σε ένα τσουβάλι. Κάποιον που σε ξέρει καλα όχι...κάποιον που δεν σε γνωρίζει καλα, ίσως να τον επηρεάσει...
-Ναι άλλα θα παρασύρει σε λάθος συμπεράσματα για μένα κάποιους που δεν με γνωρίζουν ας πούμε, ενώ και αυτούς που με ξέρουν, ίσως τους προβληματίσει.
-Και απο πότε σε ενδιαφέρει η άποψη των άλλων karaflokotsifa?
-E!!! Πως??? Δεν είπα ότι με ενδιαφέρει.Δεν με ενδιαφέρει τουλάχιστον ετσι όπως το αφήνεις να εννοηθεί εσύ....άλλα να...δεν μπορεί να μην μας νοιάζει καθολου το τι σκέφτονται οι άλλοι για μας....
-Αυτοί που θα πιστέψουν τετοιες ανακρίβειες φίλε μου, δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν, άλλα ούτε να μας απασχολεί η άποψη που έχουν για εμάς.
Αυτοί που μας ενδιαφέρουν, δεν θα τις πιστέψουν. Αλλα ακόμη και όλοι τους να πιστέψουν κάτι που δεν ειναι αλήθεια για μας, δεν αλλάζει την πραγματικότητα, γιατί δεν ειναι η αλήθεια.
Τι ειναι καλύτερο? Να πιστεύουν όλοι πως είσαι σπουδαίος ενώ δεν είσαι και το γνωρίζεις, ή να πιστεύουν το αντίθετο, άλλα εσύ να είσαι σπουδαίος και να το ξέρεις?
-Το δεύτερο βέβαια!!!
-Είδες ? Αυτό εννοούσα στην αρχή της κουβέντας μας.


-Ε...ναι...αυτό ειναι το σωστό...τσίου και πάλι τσίου!!!!!

Για το Ξεblogάρισμα ρε γαμώτο

Αρχικά θέλω να ζητήσω συγνώμη για την απουσία μου από το δάσος μας
και να σας ευχαριστήσω που περάσατε από εδώ όλοι σας.
Επανέρχομαι λίγο χαλαρά με ένα παιχνίδι που με κάλεσε να παίξω ο καλός μου panoptis για να βοηθήσουμε το Ξεblogάρισμα

Το παιχνιδι: για το Ξεblogάρισμα ρε γαμώτο

1. Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?

το μυστικό της ομορφιάς!!! (χαχαχα)

2. Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά?

πραγματικά ε?.......την κοτσυφίνα μου (δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά)

3. Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου. Τι όνομα θα διάλεγες?

το όνομά μου?.....katsarokotsifas

4. Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου; (φτου φτου φτου!)

Μην ενοχλείτε!!!!





5. Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις πως σου ταιριάζει απόλυτα.

ο karaflokotsifas και οι 7 κουκουβάγιες!!!!

6. Διάλεξε καινούργιους γονείς. Δώσε όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς.

πατέρας.....μπούφος.....μητέρα κουκουβάγια...... κάποια κρύα βραδιά στην φωλιά του κούκου ....
(το έχω κανονίσει για την επόμενη ζωή μου)

7. Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου (φτου φτου φτου είπαμε, δεν θα τα ξαναλέμε).

τσίου και πάλι τσίου!!!!!

8. Αν ήσουν συγγραφέας, ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος.


Οι περιπέτειες του katsarokotsifa...εεεε του karaflokotsifa

9. Αν ήσουν αυτοκίνητο, τι μάρκα θα ήσουν?


χελώνα.....δηλαδη...σκαραβαίος!!!







10. Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν?


....άνθρωπος....

11. Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο?


Για ότι δεν έκανα, ενώ το ήθελα...







12. Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται (είπαμε φτού)


Γιατί θα ήμουν αυτός που κατάργησε το πολιτικό άσυλο

13. Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον?


Αν άξιζε ...............ναι!!!







Και τώρα θα καλέσω κι εγώ με την σειρά μου να παίξουν το παιχνίδι για το Ξεblogάρισμα ρε γαμώτο...τους:

ΧEΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

side21

rip1708

dyosmaraki

by G

-Δηλαδή τώρα θα είσαι εδώ karaflokotsifa μου? (ρώτησε η κουκουβάγια τον κότσυφα)
-Ναι εδώ...αν με θέλετε κι εσείς ακόμα...
-Δεν ξέρω για τους άλλους, άλλα εγώ σε θέλω karaflokotsifako μου!!!
-Ε ....τότε τσίου!!!!!!!!!!!!!